Nie chcę odkrywać Ameryki, być może coś było na jego temat na forum, ale wyszukiwarka milczy. Jeśli pojawiał się w zagadkach, czy muzycznym tle, to tylko na obrazkach. W każdym razie dla mnie to pewne odkrycie. Osborn to były gitarzysta J.L. Hookera, mocno zaprzyjaźniony i powiązany z całą rodziną Fordów. Nagrał kilka płyt, w tym część dla Fordowego labela Blue Rock it. Na razie mam tylko jedną ("Background in the Blues"), dwie inne właśnie do mnie jadą. Generalnie cechuje go duża swoboda i naturalność grania solówek, które ładnie się rozwijają i nigdy nie sprawiają wrażenia wymuszonych. Co ciekawe, potrafi upchnąć dłuższe solo nawet w 3-minutowym kawałku. Na tej płycie, którą mam gra na Gibsonie: miękko i płynnie. Prawie bez naleciałości rockowych i bez wycieczek w jazz czy funk, zdecydowanie trzyma się głównego nurtu bluesa i powiedziałbym, że jest w tym więcej niż solidny. Jeśli miałbym postawić jakiś zarzut, to ewentualnie taki, że to jego trzymanie się jednej formuły (i pewna jednostajność aranżacyjna) może nużyć, jeśli słucha się płyty dwa czy trzy razy pod rząd. Poza tym, to co mnie w jego muzyce pociąga, niektórzy mogą odbierać jako słabość. Otóż Osborn jest typem anty-showmana. Żadnego szpanerstwa i fajerwerków, tylko duże skupienie i staranność. Wolne bluesy w jego wykonaniu są raczej kojące niż dramatyczne, a szybkie - rozrywkowe, ale nigdy szalone. Wokalnie raczej średnio, ale do przyjęcia. Ogólnie - bez gigantycznych uniesień, odkryciem jest dla mnie nie to, że Osborn jest jakiś oszałamiający (bo równie dobrych czy lepszych trochę by się znalazło), tylko fakt, że ktoś ewidentnie bardzo dobry i grający od dawna pozostaje niemal kompletnie nieznany, nawet w naszym kręgu. Jestem ciekaw, czy ktoś jeszcze go słucha (myślę, że mógłby się podobać np. StS-owi). Liczę na to, że płyty na które czekam, okażą się lepsze od tej, którą już mam, bo w kwestiach aranżacji i zespołowego grania jest miejsce do poprawy. Ale i tak jak na razie to miłe zaskoczenie.
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)